 |
 |
|
|
dat wat naderbij komt.
Persoonlijk | Pieces
|
28 Februari 2009 | 02:04:08
|
Buiten loeien de sirenes en binnen tikken de uren voort.
De late uren verglijden naadloos in de vroege.
Het bed is al weken niet warm of koesterend meer.
De lakens zijn klam geworden in pogingen te vergeten en tenminste eens per nacht af te glijden in nietszeggende slaap.
Het dagelijks zoeken naar verbinding, een plek om te zijn en in rust en beweging samen te vallen; het put me niet langer uit. ’t Is me gewoon geworden. Ik schreeuw niet langer meer. Schreeuwen wendt de hoofden af. Ik zeg niet eens meer. Men vindt dat er geen reden is. En iedereen, iedereen gaat altijd weer weg.
De slaap wil me niet langer vatten want Zij is bij me in bed geslopen. Ze ligt rechts van mij, haar hoofd steunt op haar hand, haar elleboog drukt in mijn witte kussen en haar ogen zijn op mij gericht. Ik ken haar. Ze is Eenzaamheid en ze is klaar mij in haar armen te sluiten.
Stukje bij beetje schuift ze nabij. Ik kan haar ogen al bijna lezen, haar omfloerste blik en voel haar koude adem op mijn huid. Zij, zoetgevooisde lichtekooi van isolatie.
Even was er nog een kiertje, zo tussen de gordijnen en iedere morgen straalde de hoop van de ochtend nog binnen. Dan ving ik snel het schaarse licht. Pakte ik het spiegeltje dat op mijn nachtkastje ligt en ving ik het licht precies daar waar het de lakens zou raken. Dan stopte ik het in een doosje en stopte ik het doosje bij me. Zo had ik een laatste restje hoop op zak.
De laatste drie dagen verlichtte niets mijn lakens meer. Zag ik in mijn spiegeltje enkel haar holle ogen. De vastberaden trek om haar lippen. Waardoor heen ze zwijgend sist: 'Dit is hoe het is. Ik hoor bij jou.'
Want ze weet dat het zal gaan gebeuren. Vandaag of morgen, one way or another. Als geen ander kent ze mijn verlangen te versmelten, samen te vallen. Mijzelf en de uitdaging die dit leven heet voor even te verliezen. En ze weet dat wanneer zij de enige is… ze niets anders hoeft te doen dan te wachten. En zo is zij het, die ieder de laan uit stuurt. Mij drijft naar net iets te veel of net iets te weinig. In het spiegeltje stift ze haar lippen rood. Steekt er een sigaret tussen, knipoogt naar me en wacht. Tot het donker genoeg is en niets ons meer onderscheiden zal.
|
|
|
|
Wat mooi en prachtig beschreven, je eenzaamheid.
Het kind en de kindpijn staan nog steeds vooraan denk ik te lezen.
Het hunkerend zoeken buiten jezelf.
Wat je zoekt, zocht het kind.
Maar dat kind heeft het nooit gekregen en zal het nooit meer krijgen.
Dat te zien en te accepteren, zal je bevrijden van je lijden.
Kruip uit je afweer.
Het is een grote reis hé, een reis met valkuilen en bergen.
Maar ook een reis die je zal brengen waar je hoort.
En ook waar je het hoort te zoeken.
In jezelf.
Geen ander kan het je geven.
Ga er doorheen, door al je kindverdriet, kindangst en kindpijn.
Je zult daarna anders naar liefde kijken en het anders gaan voelen.
Je zult rust vinden.
Geloof me.
Het is waar.
Ik gun je moed.
En voor altijd liefs.
Singer
|
|
|
Voortreffelijk verwoord!
Buitengemeen prachtig!
|
|
Je schrijft zo prachtig, Juna. De schrijnendste gevoelens vat jij altijd in de zachtste taal.
Je bent niet afgesneden, onverbonden, alleen. Je bent onderdeel van alles, alle liefde, alle energie en de poort naar die volledigheid ligt diep, diep in jezelf.
Maar om het ergste verlangen naar een teken van leven zeer tijdelijk een kleine beetje te stillen bij deze een cyberknuffel.
|
|
|
Dankjewel Singer, voor je mooie reactie en je voor-altijd-liefs.
En Vrouw... Buitengemeen Dank! ;-)
|
|
|
|
Lieve Impa. Dankjewel. Voor je woorden hier en in reactie op het andere stukje. Het is oud. 'k-weet-'t... Het oude verlies dat tastbaar, voelbaar werd. En ook het afgesneden, onverbonden en alleen. Zo was het toen. Zo hoeft het nu niet meer te zijn. Maar... ik was nog erg klein toen het 'alleen en onverbonden' mijn wereld kleurde (of.. niet-kleurde), 't was vanaf dat allereerste begin. 't Is best een klus de wereld anders te leren ervaren en niet enkel de bevestigingen te zien van die eerste aannamen. 'En iedereen, iedereen gaat altijd weer weg.' - ik hoop dat ik hier fout zit.
Gelukkig, gelukkig heb ik die zachte woorden. Ze komen ergens diep vandaan - ik weet niet wie ze daar gelegd heeft, ze moeten wel van mij zijn - en ja. Daar is het volledig. Ik vind verbinding in schrijven. En iedere reactie bevestigd een stukje verbondenheid. Dank dus, voor je woorden én de knuffel. Ik pak ze met beide handen aan.
|
|
|
|
Als er nog zoveel moois in jouw woorden zit, vooral dat stukje over het doosje, dan kan de eenzaamheid het nog niet gewonnen hebben. eenzaamheid. kleine letter.
|
|
|
Letterlijk kippenvel en tranen in m'n ogen. Tranen van ontroering, de angst om altijd verlaten te worden, ik herken het. Haar die je zo beeldend beschrijft, eenzaamheid die je uiteindelijk kan veranderen in een wording met jezelf. Je bent haar al, wij zijn het allemaal, overal schijnt er een stukje eenzaamheid in elk hart. Je bent op weg naar de acceptatie van de schaduw... Liefs.
|
|
|
Ik ben er niet helemaal zeker van, PS, maar ik geloof bij jou tussen de regels door gelezen te hebben dat wij 'een zelfde soort' achtergrond delen. Een zelfde soort start maakten en wellicht daardoor ook deze angst voor eenzaamheid, verlaten worden, onverbonden zijn, delen. Een gedeelde schaduw waarin we kunnen herkennen. Is misschien zelfs direct een beetje minder bedreigend?
Ik bedoel.. lees ik bij jou ook niet over afstand en adoptie? Tussen de regels door?
Liefs. In welk geval dan ook.
|
|
|
Klopt Juna, wij delen dezelfde start... Juist door de herkenning van mijn eigen gevoel vind ik jouw keuze aan woorden en het beeld wat je schept zo intrigerend. Het is niet van mij maar deels wel. Begrijp je dat? Het gevoel gaat diep ja. Iemand heeft ooit een keuze gemaakt en wij moeten er ons hele leven maar mee doen. Zonder uitleg. Er zijn nog genoeg schaduwkanten die roepen om acceptatie, of ik ze dat kan geven is bij veel onderwerpen nog de vraag. That is life! :)
|
|
|
|
In dat geval kan ik alleen maar zeggen (want zo zeg ik ook mijzelf)
Beschrijf ze. Leer ze kennen. Door naar ze te kijken, werkelijk te kijken,
is er afstand tussen jou en hen. Vanaf die afstand kunnen ze je zeggen wat ze eigenlijk verlangen. Al dat donker is verlangt naar licht. Liefde en aandacht. Want dat hebben die delen van jou veel te weinig genoten.
En ja. Op sommige onderwerpen kan dat misschien niet. En ook dat vraagt dan weer acceptatie.
Maar.. mijn god. Ik ben erdoor getekend. Voor de rest van mijn leven. En howel ik mijn weg ga, merk ik dat op ieder nieuw terrein dat ik betreed weer opnieuw.
Als je hulp nodig hebt met je zoektocht - ik ken inmiddels wat wegen en mensen die je kunnen ondersteunen. Feel free to ask, anytime. Ongeacht de uitkomst van mijn zoektocht, ongeacht het resultaat, was het een thuiskomen bij hen die deze gevoelens kennen.. zonder uitleg, voorbij de woorden. Een eerste gevoel van verwantschap vond ik hen die net zo onverbonden zijn.
met liefs
|
|
|
|
Daar ben ik de laatste 8 jaar inderdaad al mee bezig. Check anders ook mijn gedichtensite (farideh.nl)... ik schrijf er al veel over ja. Op dit moment ben ik bezig met mijn zoektocht, ook zit ik al een jaar bij het Fiom in een praatgroepje. Ik denk voor mij dat het belangrijkste is wat ik ga doen is mijn roots bezoeken. Hopelijk dit jaar. Dat wordt een soort van thuiskomen denk ik. Mijn land en mijn volk ruiken, proeven en ervaren. Dat zal een bijzondere reis worden in zijn geheel. Thanks for je aanbod, wie waat maak ik er in de toekomst nog gebruik van. Eerst even afwachten op antwoord van mijn dossier. En dan weer verder kijken. LIEFS
|
|
|
|
|
|
|
