Het was er, tussen ons. 

Ik heb met de jaren de liefde leren relativeren en was opgehouden met geloven in haar bestaan, maar onbewust verlangde ik nog immer.

En daar was het. Tussen ons en in ons en het vervoerde me opnieuw.

 

Levensgevaarlijk want tot duizelingwekkende hoogten. Naar een ijlere luchtlaag van mijn ziel en tot in een diepere diepte in mijn hart dan dat ik voor mogelijk hield. Zo'n bodem waarop je denkt te kunnen staan die dan wegklapt en weer is daar een trap naar beneden. Mijn lijf, mijn vertrouwd neurotisch lijf, ze opende. In een volledig ontvangen en totale overgave tegelijkertijd.

 

Wanneer je me omarmde duizelde het me. Wanneer je naar me keek, met me sprak, dan smolt het ijs dat binnenin mij postgevat had liep het water over mijn wangen. Soms verloor ik plots de macht over mijn benen, gonsde mijn hoofd  en moest ik even zitten. Liggen. Jouw handen op mijn lijf en ‘je golft helemaal’, zei je dan. Ja. Jij bracht beweging in mijn bevroren binnenwateren. Het stoomde en ik was het water en in de wolken tegelijk.

Maar het was te groot. Te groot voor je hoofd om te bevatten, het joeg je schrik aan en je deinsde terug.

Het was te groot en we bereikten elkaar steeds minder. Beetje voor beetje trok je je terug, mijn geloof in onze liefde passeerde een buigpunt en plots was ik Icarus in zijn val. Af en toe cirkelend op een luchtstoom maar zonder vleugels en dus wel degelijk en onvermijdelijk vallend.

 

Ik ben op mijn rug gevallen. Daar lig ik, stil, vol ongeloof. Als in dat moment wanneer het kind dat van de schommel valt naar adem snakt en de wereld even stil staat. Een moment. Twee momenten. Drie... voor het start met huilen. 

Het was er, tussen ons. En het is er. En jij zegt van niet. En ik geloof er helemaal niets van.

Haar liefde was als een dikke, zoete pap. Een heerlijke brei met als voornaamste eigenschap; de leegten vullen. Voeden. Gulzig slokte ik haar naar binnen, want nooit eerder had ik zoiets geproefd. Ze smaakte verrukkelijk. En er waren zoveel leegten. Haar ogen, haar armen, haar mond, haar hart ~ ze leek te leven om de voedster te zijn van het droge, magere, liefdeloze scharminkel dat ik was.

In ons ongenaakbare paradijsje was dit onze hoofdtaak. We waren Leveranciers. Hadden nodig. Waar zij mij verzwaarde en vulde, verlichtte ik haar. Tilde haar op in een grenzeloze beweging, een geestelijke dans van inzicht en bewustzijn. Vele weekenden brachten we door in bed of aan de keukentafel. Lieten het leven uit onze handen vallen en richtten ons enkel op het beantwoorden van de diepst liggende vraag: ‘Geef mij het leven.’ Maand na maand werd ik zwaarder, zodat uiteindelijk mijn voeten de grond van het bestaansrecht konden vinden. Maand na maand werd zij lichter, wist het ondergrondse te ontstijgen en groeide op naar haar werkelijke mogelijkheden. Uiteindelijk konden we elkaars kleren dragen. Spiegelden onszelf in elkaars blikken en vormden onszelf naar wat nodig hadden en naar elkaar.

7 vette gelukzalige jaren met als enige dissonant de hardnekkige twijfel voortdurend in onze achterhoofden aanwezig: kon dit eigenliijk wel?’ ‘Kon dit bestaan? Was het werkelijkheid of slechts een heerlijke illusie waaruit wij ruw zouden ontwaken, op een zeker moment?

Het kon, maar het bleek eindig. Deze enorme pan met pap bleek wel degelijk een bodem te hebben. De pollepel schraapte wanhopig over staal, we baden om een nieuwe voorraad, maar uiteindelijk droogden de vezels op en, eenmaal in mijn binnenste aangekomen, verteerden ze niet langer meer. Mijn verzwaarde gedachten wilden niet langer zo hoog dansen, ik werd duizelig in de zoektocht en had haar niet langer de hemel te geven. Ik kon zelf staan en hoefde niet langer gedragen te worden. Zij had leren dansen en verlangde een andere dans. En een andere danspartner.

Ook voor mij kwam er een ander. Hij had geen melk, geen pap, geen vezels. Hij bracht me donkere koffie en sigaretten. Wijn en whiskey en kleine uren in de kroeg waarin wij spraken over Het Zoeken, het Geloof en het Verlangen te vinden. Maar al zochten we nog zo hard, we vonde niets. In plaats daarvan spraken we in harde woorden vanuit het onvermogen elkaar te bereiken die desalniettemin pijnlijk de kern raakten en beleefden we dronken nachtelijk scènes waarin we ons drama opvoerden aan de wereld. Dansten onze tango in een ruwe marge en bleven geloven dat de verbinding daar te vinden was. We waren Rivalen.  Het was een grote liefde. Een stuurloze, magnetische liefde. Dit schip kon in realiteit niet varen, want waar ik het roer stevig in handen wilde houden en koers wilde zetten, koos hij te dobberen op de baren van het lot. We gingen schreeuwend aan elkaar ten onder.

‘Zolang je blijft verlangen naar de droom, zul je in de werkelijkheid niets vinden.’ Dat zei je me gisteren. Jij, die met mij in de realiteit wilt leven. Jij die jaren geleden de droom verbrandde, omdat ze je uiteindelijk niets bleek te brengen. Jij die in rijkdom wilt leven maar schaarste als metgezel koos. Jij die in je hart de droom buitensloot, maar toch zo naar liefde verlangt. Jij, de Overheerser.

Ik lust geen pap meer. En zwarte koffie maakt me trillerig. In de nachtelijke uren vraag ik me af waar je bent, en met wie. Er is een afstand en soms is er nabijheid en in wezen ben ik alleen. Jij bent het die me geeft wat er nodig is, nu, door mij simpelweg niets te geven. Zoals ik jou ook niets geef. Er is enkel die zilveren, elastische draad die ons verbindt. Die, wanneer in de war geraakt, simpelweg ruimte en afstand nodig heeft om weer recht te trekken.

Dit is geen droom, dit is de realiteit waarin wij zijn. En het is het laatste dat ik me er ooit bij voorstelde.