‘Rennen jongen, nu het nog kan!’, fluister ik tegen meneer de Bruin, terwijl ik mijn linkermondhoek voel zakken.  Als ik had kunnen bewegen had ik er een ferme armzwaai bij gemaakt.  Ik lig gespalkt aan een plank op de eerste hulp in het Universiteitsziekenhuis. Ik verlies het gevoel in de linkerkant van mijn lichaam en besef dat er iets goed mis is. Naast mij staat meneer de Bruin.  Ik voel dat dit zo’n moment is dat iets ergens op aan komt.  ‘k Heb geen flauw idee wat dat iets is en waar dat ergens, maar spannend is het wel.

Meneer de Bruin heet natuurlijk niet echt meneer de Bruin. Een nieuwe prille liefde plemp je niet in naam en toenaam op het wereldwijde web, for all to see, read and judge.  Maar ach. Tegelijkertijd beleef je deze nieuwe prille liefde over het algemeen ook niet in het ziekenhuis, gespalkt van kruin tot kont, aan het infuus en aan de monitor met als enig bewegend deel je rechterhand.  ’t Is een wonderlijke wereld en dit is een wonderlijke liefde.

Onfortuinlijker kan niet.  Mijn haar is stro, mijn oog en wang zijn blauw en een buil zo groot als een ganzenei heeft mijn voorhoofd zodanig vervormd dat ik op de Enterprise thuis lijk te horen. Sauna’s zijn confronterend. Door het pure en het blote, je bewegend in een ruimte groter en lichter en met minder dekbed dan de slaapkamer en met vergelijkingsmateriaal overal waar je kijkt. En dat je daar bent samen met die nieuwe liefde die je onder de douche en vanonder zijn wimpers ziet gluren en je je afvraagt of dat stuk chocola de avond ervoor nou echt zo nodig was. En dat je dan iemand bent als ik, neigend tot drastische maatregelen en handelend vanuit impulsiviteit om deze naakte onzekerheid te overschreeuwen. En dat je  dan een goede zwemmer bent en bedenkt dat je je daar tenminste geen buil aan kunt vallen.

Staand op het trapje schat in mijn kansen in. Wat zou het zijn? 5o meter? In gedachten leg ik het wedstrijdbad dat ik onder water wekelijks doorzwem naast dit welnesswater, concludeer ik een ja en zet ik af.  Met ferme halen herinner ik me mijn zeemeerminnen bestaan. ‘Zwem Ariel, Zwem!’ Rank en soepel glijd ik door het water. Mijn benen zijn een staart geworden, mijn lange haar waaiert in het water achter mijn lichaam aan. Dan voel ik een doffe klap, hoor ik onder water mijn wervels kraken en is er even helemaal niets meer.

Dat er dan plots glazen wanden onder het water schuilen. Als grapje van de architect.

Sterke armen tillen me op uit het water en ik wankel onwennig op mijn mensenbenen. Ik knipper met mijn ogen, mijn troebele blik verscherpt een ogenblik en ik blik recht in de bezorgde ogen van mijn eigenste prins Eric; meneer de Bruin. En weer wordt alles zwart. Een half uur later lig ik, gespalkt en wel voor het eerst van mijn leven in een ambulance.

De neuroloog komt aan mijn bed. ‘Mevrouw…’ Ze wacht even. Ik zie hoe jong ze is. Een arts in opleiding, vermoedelijk.  Ik wil geen mevrouw zijn in de ogen van deze student. Ik wil dat zij de mevrouw is . Ik wil dat dit ER is en zij Carol….’we denken dat u uw nek gebroken heeft.’ Of dr. Weaver.  George Clooney in de rol van Doug. Kalm, professioneel en vol met geruststelling.  ‘Noem mij maar Ariel’, begin ik monter aan een nieuwe grap, maar:  ‘Misschien moet je nu even ophouden met stoer doen’.  Hij is buiten mijn blikveld, zijn stem klinkt gesmoord.  ‘Maar dat kan niet’, stotter ik. Want ik kan niets meer vinden tussen stoer en angst.

De uren verstrijken. Het infuus in mijn arm doet pijn. Ik eis dat er naar gekeken wordt. De broeder met het Limburgse accent checkt het. En nog eens. De pijn in mijn hoofd verergert. Maar het is een prima infuus. Hij belooft me meer pijnstillers en verdwijnt weer door het gordijn.  

Meneer de Bruin kijkt naar de monitor. We doen een spelletje met de lijn van mijn hartslag. Ik zucht, zucht en zucht en hij ziet het ritme vertragen. Dan ritst hij mijn badjas open en legt zijn hand op mijn borst, mijn tepel tussen zijn vingers. De lijn reageert onmiddellijk. ‘Nou’, grinnikt meneer de Bruin. ‘Dát onderzoek kunnen ze tenminste overslaan.’

In mijn spalk valt alles wat erbuiten is weg. Ik voel me als een babytje dat ingebakerd is. Gekaderd, begrensd. Onaanraakbaar voor de dreiging van buiten.  De enige dissonant in het verhaal is dat de dreiging van binnen komt en ik kan er door al die begrenzing geen kant mee op. Ik grap, ik lach, ik ben bang en ik huil. Meer is er niet. Meer niet, behalve meneer de Bruin. Die, met een mars in zijn hand, een cup-a-soup of de krant,  mij bij terugkomst weer opnieuw in tranen aantreft. Omdat hij blijft en blijft terugkomen.

 

In mijn eigenste Feëenrijk,

Laat ik de vakantie nog wat duren.

Terwijl ze bonken op mijn muren,

Heer Verplichting en heer Verantwoordelijk,

De vrouwen van Structuur, Schoonmaken en Slapen.

 

Want er was iets vols, iets rijks,

Dat ik beleefde en genoot,

Met volle teugen.

Zij hoorden hier nog nimmer van,

zoeken elkaar in vertwijfeling en tot de orde.

De heren en dames van mijn dagelijks bestaan.

 

En roepen mij toe ‘dat sprookjes niet duren’,

Dat het leven ‘van veel minder goud is’,

dan de stralende zon mij in de ogen legde.

Ze zijn al weer druk en doende,

Want er komt weer de herfst, en de winter.

Ooit. Straks. Vast heel snel.

 

Dus: Orde. En het huis aan kant.

In de auto naar kantoor.

Mail en Telefoon, en stel je d’r nou vast op in,

De Heksenketel warmt zich op.

 

‘Ja Ja’. Mompel ik. Onwillig.

Strek mijn benen in ontspanning

Nip wat van mijn Chardonnay.

Sluit mijn ogen en

 

Dan gaat de telefoon.

Een stem klinkt. Goud. En warm.

Spreekt van de vroegere tijden

en van week of 3 terug.

 

Noemt mijn naam en spreekt van morgen.

Wanneer hij voorrijdt in het licht

van Frankrijk, tango en verbinding,

stap ik in. Rijd maar. Rijd mij maar.

Naar het einde van de wereld.

 

Ga maar, laten we gaan en

neem opnieuw mijn lijf, mijn hart,

In de warmte van jouw handen.

Verbind je hoofd weer met het mijne,

Vertel me waar je over gaat.

Laten we dansen,

die ongewisse uitkomst tegemoet.

 

 

Na de onzinnige wetenswaardigheidjes over ‘de reis’, ‘het weer’, ‘de mensen’ en de elektrische dekens op de bedden in de tenten uitgewisseld te hebben vroeg hij:

‘En, hoe is hij dan? Je danspartner?’ Zijn stem klonk stoer als in ‘niets gaat mij deren’, maar benepen ergens onderin. Het blikkerige dat zich soms bemoeit in de lijn tussen Nederland en Frankrijk hielp hier niet aan mee. Of hielp hier flink aan mee. ’t Is maar hoe je het bekijkt.

 

Ik merkte dat ik net wat te lang stil bleef, dus zei ik net wat te snel:

‘Ja. Leuk. Prima. Niets aan de hand. Fijn om mee te dansen.’

 

2 dagen later was er van alles aan de hand.

 

Ik ben een trut die haar wispelturige hart nog immer niet in weet te schatten, laat staan in de hand kan houden. Sterk spul, die Tango en gevaarlijk, de man die ermee weet te spelen.

 

I’m hooked. On both.

Er rest mij weinig anders dan volgen. Letterlijk.

Met vertrouwen in hem en in zekerheid van een ongewisse uitkomst.

 

En morgen? Neem ik de eerste trein terug naar Parijs.

 

Morgen is een grote dag.

Een dag der dagen.

Zo eentje waar je jaren naartoe werkt,

en als ‘ie der dan is en is geweest,

lig je ’s nachts in je bed je ongelovig af te vragen

of ‘ie al was of dat ‘ie nog moet komen.

 

Mijn nagels zijn gelakt.

Mijn jurk hangt al weken aan de kast,

muiltjes staan eronder en alleen ik hoef er nog in.

Morgen. Zal mijn trots hem dragen.

 

Morgenmiddag rijdt er, uit het oosten van het land, een auto.

Daarin zitten 4 ouders verwachtingsvol ongemakkelijk te zijn.

Ze zijn allevier de mijne. Een moeder die mij baarde,

een vader die mij weggaf, een moeder die mij grootbracht en een vader die…

De auto rijdt.

 

Naar Amsterdam. Precies volgens de aanwijzingen op het kaartje,

dat een paar uur eerder viel in twee brievenbussen, 10 km van elkaar verwijderd,

afzonderlijke van elkaar. Het kaartje nodigde hen uit. Vandaar dat ze nu komen.

Gisteravond is besloten samen te rijden. Gisteravond is gebeld.

De ene moeder naar de ander. Ze zal zich opgelaten hebben gevoeld, die ene moeder.

Ze zal gestameld hebben en zich onduidelijk hebben uitgedrukt. Overheen al die onzekerheid zal de andere moeder hebben geroepen: ‘maar natúúrlijk! Toch veel praktischer!’ Met een overslaande stem. Wat zeg je in godsnaam tegen elkaar wanneer je beide moeder bent van hetzelfde kind, je beide niet echt de moeder voelt van dat kind en dat kind zelf is er niet bij om je aandacht en ongemakkelijkheid op te richten?

 

Morgen zal ik op een afgesproken tijdstip deze auto voor zien rijden.

Daaruit zullen stappen 2 moeders in jurken, twee vaders in pakken. Ze zullen wat bezorgd om hen heen blikken, zich afvragen of de auto veilig staat, zo in 'de grote gevaarlijke stad', hun ogen zullen zoeken doorheen feestelijk geklede mensen en mij vinden. Waarschijnlijk dragen ze bloemen. Ik hoop dat ze bloemen meebrengen. Er zal wat gedronken worden op het terras waar ik vast al een boel gedronken heb.

 

Dan vertrekt de stoet. Ik loop naast een vriend. Ook hij zal een pak dragen. En bloemen.

Ik verheug me op zijn bloemen, hij weet het best welke ik mooi vind. Ik ben blij dat hij er is, het is vreemd het vijfde wiel aan een wagen te zijn en tegelijkertijd degene die alles draaiende houdt. Morgen wil ik mij niet verloren voelen. Bij ons loopt Vriendin met het fototoestel. Zij kwam immers daarnet, klam van de warmte getrapt op haar Amsterdamse fiets, op het nippertje het terras rennen. Ze zal zich zich verontschuldigd hebben en ik heb haar blij gezoend.

 

Morgen zal ik staan, hooggehakt en in zijde gehuld, stevig op mijn benen.

Dan zal mijn naam klinken. Mijn beide namen. Voor het eerst zal ik deze beide namen horen, uitgesproken door iemand die weet wat hij daarmee zegt. Het verhaal schuilt in de spatie. Ik hoop dat hij weet hoe een spatie hoort te klinken. Hij zal er woorden aangeven, en ik zal ze herkennen.

De beide moeders zullen sniffen. Elkaar aankijken, wanneer de wijn gesmaakt heeft en ze moed gevonden hebben, in het uur daarvoor. Ik zal me er niet mee bemoeien. Ze doen maar. Een ding hebben zij gemeen en hun voorliefde voor drama en uitbuiting van beladen momenten heeft zich in mij verviervoudigd.

 

En dus zal ik gepast en innemend glimlachen. Naar voren lopen - nee, schreiden zal ik - en mijn diploma in ontvangst nemen. Daar stopt de tijd.

 

Overmorgen zit ik weer hier. En zie ik de foto’s. Zie ik dat ik gekust werd en gekroond. Is er een foto van de schoenen die ik uitschopte, voordat ik naar buiten rende en in de stromende regen mijn diploma optil naar de hemel en het leven bedank. Is er een foto van de beide moeders die mij achternagingen, waarop de ene beschaamd mij ter orde roept, en de ander verwachtingsvol om haar heen blikt. ‘Mijn dochter’, zal de een beschaamd denken. ‘Mijn dochter.’ denkt de ander trots. Het zal aan de gezichten te zien zijn. Angst en schaamte en schuld in ongeuite trots. Ik ken die gezichten, ik draag ze al jaren met me mee.

 

Er zullen foto’s zijn van vrienden die collega’s werden, van opleiders, die de ouders de hand drukken. Benieuwd en wetend, want zij volgden het proces van deze wonderbaarlijke integratie in kleine zaaltjes waarin wij allen onze weg gingen, de afgelopen 5 jaar. Op het snijvlak van persoonlijk en professioneel. Die vreemde, grillige weg die leidde tot therapeutschap. En zo zal ik de andere moeders zien die in de steek lieten of smoorden, de vaders die te vroeg afwezig waren zullen ook hier schitteren in hun afwezigheid. Ik zal partners ontmoeten die mee zijn gegroeid en partners missen afhaakten. Ook ik zal haar vreselijk missen. Het zal een bonte verzameling zijn van de context waarin of waaruit wij allen leerden, die pijnlijk was, die we ons bewust maakten en die wij uiteindelijk hebben kunnen laten en accepteren, terwijl wij autonomie omarmden.

 

Ik zal nog veel aan morgen terugdenken. Want morgen bevestig ik een professioneel fundament in het bijzijn van hen die mij mijn bestaansrecht onbedoeld ontnamen en zij die mij niet kenden en geen bevestiging konden geven. Morgen sluit ik een hoofdstuk af. Morgen geef ik mij mijzelf, in het bijzijn van hen die wel wilden, maar niet konden. Morgen. Is een grote dag.

 

En nu dan. Voor deze ene keer, een link naar de professionele mij waarin ik mijzelf morgen erken.

 

Om mij heen groeien buiken. ’t Lijkt wel volkomen plotseling, dat mijn fladderende en spelende vriendinnen zich ontpopten tot dragende moeders, het verantwoordelijkheidsgevoel diep gezeteld in de onderste regionen van hun lijf. Ze zijn moe, misselijk en prioriteiten worden scherp gesteld. Hoe werken ze het allemaal bol; dat werk, die studie en de dilemma’s waarvoor ze zich gesteld zien. Een groot huis met dito kinderkamer? 2 Kleinere kinderkamers in twee kleinere huizen? Met argusogen wordt bekeken hoe hij zich ontpopt in een beginnende vaderrol, want tja; dat weet je immers nooit totdat het werkelijk zover is. Worden de mooie woorden vlees?

 

Gesprekken voeren we voornamelijk per mail of Skype, al dan niet geïllustreerd met bijgesloten foto’s van echo’s of de houten schommelstoel op Marktplaats gevonden die, zo voor het raam in de kinderkamer, prachtig dienst zal doen als zoog en troeteleiland. ´Een warme deken erin´, schrijf ik. ´Het kan koud zijn, ’s nachts.´

 

 Langsgaan met een flesje wijn of bellen op een spontaan en laat tijdstip; bellen überhaupt, ’t lijkt verleden tijd te zijn. Ik hoor voornamelijk voicemails. De engelsen hebben zo’n prachtig woord voor de veiligheid die zich ontwikkeld binnen de vrouw. Waar wij de hele vrouw aanwijzen met ‘baarmoeder’, wijzen zij doelgericht naar de plek waar het zich allemaal, diep binnenin en aan het oog ontrokken, voltrekt. Womb.

 

Warmwaterige Womb. Wandelde Womb. Wij~Womb. En die WijWomb is doorgevoerd totaan de muren van het huis. Onneembare vestigingen zijn het geworden, waar nieuwe regels gelden. Regels die onbewust ontstaan in de cadans van ontwikkelend leven. Binnen wordt buiten en huizen worden wombs.

 

Ik vind het fantastisch. Temidden van dit alles beleef ik een nieuw historisch besef, aanschouw ik mijn eigenste BabyBoom. En kan ik niet wachten totdat Jonas, Lotte, Merijn en Maria krijsend de wereld in geperst zullen worden. Wacht ik op…. Maar, de laatste dagen bekruipt mij toch ook een wat angstig gevoel. Want zo, in deze eerste 9 maanden, beweeg ik soepel mee in de nieuw gedefinieerde grenzen. Als vriendin van broedende moeders. ´Straks tante´, knikt ze met blozende wangen en stralende ogen in de webcam. ´Ja´, knik ik terug, iets minder eager de laatste dagen. Want. Zijn we naïef? Kan ik er ook bijblijven, zo dadelijk, wanneer die handen die nu het toetsenbord bedienen, 24:7 iets kleins en hulpeloos willen omvatten? Wanneer die handen vooral willen vasthouden, verschonen, rustig willen liggen op de schoot in de schommelstoel kijkend naar slapend schoon of steun zoeken bij de mannenhand die soortgelijke verlangens heeft?

 

En dan lees ik vanochtend, in het Kunst en Boeken Katern van de uitgestelde vrijdagkrant de kop ´Ouders als schrikachtige katten´, waaronder beschreven hoe we, met al onze studies ontwikkelingspsychologie en pedagogiek, vanuit al die verschillende psychologische standpunten, het kind van ons vervreemd hebben. ´Pas echt vreemd is het kind geworden toen we het gingen bestuderen´, vertelt Breeuwsma in zijn boek ´Het vreemde kind´. ´Toen we nog geen acht sloegen op het kind was veel ons misschien onbekend, maar nu we het kennen is het voor ons vreemd.´ Klinkt logisch en aannemelijk, de afstand die we tot iets krijgen wanneer we het nauwgezet gaan beschouwen, bestuderen. Wanneer we uit de boeken weten waaróm het ´Nee!´ van Klaasje bij dat moment van zijn ontwikkeling hoort of wanneer we kunnen verklaren dat Pien in het hoekje van de speeltuin komt te zitten, op het moment dat andere kindjes het bevolken.

 

Hebben we met al onze kennis een afstand tot het kind gecreëerd, waardoor we er niet meer ´mee kunnen zijn´? Staren we ons blind op gedrag en symptomen, uit angst het fout te doen? Juist doordat we ons allen zo vreselijk bewust zijn hoe onze eigen kindertijd ons dagelijks voor de taak stelt los te laten en mens te worden met dit leven? Hoe we´gewend zijn geraakt dat de zetel van onze identiteit zich ergens in de kindertijd bevindt en heerst over ons lot en noodlot?´

 

De ommekeer in mijn eigen manier van leven werd gevormd in het moment dat ik, door schade en schande eindelijk wijs geworden, besloot ´met het leven´ te willen zijn, en niet langer beschouwend en verklarend en ertegen. En ´met het leven zijn´ is als laag bij de grond bewegen en iedere stroom en iedere vraag van dit leven nemen zoals het tot me komt. Zonder weerstand en vol vertrouwen. Dat bracht me verder, zou ik willen schrijven, maar ook het ´verder´ is hierin onderschikt. Dat bracht me. Dat bracht mij.

 

Ouders als schrikachtige katten. Ik ken katten. Van dichtbij. En dat dichtbij, wanneer in schrik, had soms lelijke gevolgen. Voor mijn gezicht, mijn handen. Ooit moest ik mijn kater 5 weken lang, drie keer per dag douchen vanwege een etterende wond in zijn buik en zijn genezingsproces eigenhandig op me nemen waar de dierenarts een spuitje voorstelde. Mijn kater en water.  Zijn wond genas uiteindelijke meer voorspoedig dan de schrammen en halen en mijn hals, armen en handen.

 

Moeders van deze wereld. Jullie brengen voort. Leven. Nieuw leven. Leven om bij te zijn, om mee te zijn. Hier is geen schrik nodig, geen beschouwing en geen weten. Dit is laag bij de grond. Ontvangen en loslaten en ´ermee zijn´, in al die bewegingen die het leven zelf gaat tonen.

 

En vanuit mijn eigen levenstroom, blijf ik dichtbij. Ernaast, antwoordend op vragen of bewegingen, ook wanneer die afstand inhouden.

 

Ik ben benieuwd hoe dit verder zal gaan.